• Poczta głosowa na telefonie satelitarnym
• Architektura poczty głosowej
• Rozmowa przez telefon satelitarny
• Elektroniczne przekazywanie wiadomości
• Inteligentne cyfrowe przekazywanie wiadomości

Zdjęcia z satelity

Na zdjęciach satelitarnych, w kanałach 4 i 5 (0,5   0,6 µm i 0,6  0,7 µm) relief uwidocznił się słabo, naj­prawdopodobniej z powodu mgiełki atmosferycznej. Można na nich odróżnić jedynie kompleks górski od przedgórskiego i równinnego. Pierwszemu odpowiada fototon ciemny (do czarnego), drugiemu - jasnosza­ry (do białego), a trzeciemu - szary. Dobrze widocz­na jest też sieć dolin dużych rzek: Arawan, Akbura i in., które w strefie górskiej wyróżniają się białym fo­totonem. W kanale 5 można również wydzielić więk­sze stożki napływowe (akburiński, majlisajski), jed­nak podział ich na różnowiekowe generacje jest utrud­niony.
W kanałach 6 i 7 (0,7  0,8 µm i 0,8  1,1 µm) obraz się zmienia; ujemny wpływ zamglenia jest w tych zakresach zminimalizowany.

Wyrazistość wszystkich form reliefu, nie przekraczających zdolności rozdzielczej zdjęcia, jest duża. Możliwe jest wydzielenie reliefu typu bad lands (tereny silnie rozczłonkowane, inten­sywnie niszczone przez erozję wgłębną) i płaskich wierzchowin wododziałów, które położone są na róż­nych poziomach hipsometrycznych i odpowiadają róż­nowiekowym powierzchniom zrównania. W dolinie Syrdarii zaznaczają się dwie wysokie terasy zbudo­wane z osadów środkowego plejstocenu, dwie śred­nie terasy (późny plejstocen) oraz niskie terasy i doliny wieku holoceńskiego. Cały zespół terasowy można ściśle zróżnicować na podstawie charakterystyk fototonalnych i rysunku rozczłonkowania.

Wnioski badaczy są więc następujące: na zdjęciach wielospektralnych odzwierciedlają się różnorodne typy i formy rzeźby oraz związane z tymi formami czwar­torzędowe osady, wśród nich: aluwialne, proluwialne,
deluwialne i osady stokowe. Te ostatnie dają się dob­rze rozszyfrować w kanałach 4 i 5; wszystkie pozostałe typy genetyczne oraz formy reliefu najwyraźniej widoczne są w kanałach 6 i 7. Zdjęcia w bliskiej podczerwieni cechuje największa geologiczna informatyw­ność.

Wiele interesujących wniosków i obserwacji poczy­niono podczas głośnego eksperymentu „Thuraya", któ­ry polegał na fotografowaniu różnych, wytypowanych wcześniej fragmentów kuli ziemskiej za pomocą wie­lospektralnej, 6kanałowej kamery fotograficznej MKF 6 z pokładu statku załogowego Sojuz 22. Uzy­skane wówczas wysokiej jakości obrazy poddano wszechstronnej analizie, w tym także geomorfologicz­nej.

Interpretacja uzyskanych w trakcie tego ekspery­mentu obrazów okolic Bajkału ukazała bardzo szcze­gółowo geomorfologiczne rysy obszaru. Szczególnie wyraźnie uwidocznił się stopień współczesnego rozcięcia erozyjnego. Odnaleziono też na zdjęciach ślady daw­nej, opuszczonej doliny, którą w przeszłości odbywał się odpływ wód z Bajkału do Leny. Ważnym wnios­kiem (z punktu widzenia ewentualnych poszukiwań surowcowych) było stwierdzenie, że dolina miała pochodzenie tektoniczne, przebiegała wzdłuż uskoku. Zdjęcia z Sojuza 22 były też cennym źródłem informacji o formie transportu rumowiska rzecznego przy ujściach rzek zasilających Bajkał.

Poznanie mechaniz­mu tego procesu ma istotne znaczenie dla takich przed­sięwzięć, jak ochrona brzegów morskich i walka z ero­zją lub badania nad rozprzestrzenianiem się zanieczy­szczeń w zbiornikach wodnych. Analiza dwóch warian­tów barwnych obrazów (z których jeden był kompo­zycją wyciągów spektralnych w widzialnej części widma, a drugi - z wykorzystaniem bliskiej podczerwie­ni) pozwoliła stwierdzić charakterystyczne zjawisko - szybkie pogrążanie się rzecznej zawiesiny wzdłuż pla­ży tuż przy ujściu rzeki. Porównując zdjęcia, uzyska­ne w czerwonej i zielonej części widma, można było wydzielić dwie strefy pola zawiesiny. Zewnętrzna granica pogrążonych pod powierzchnią wody i mających największą gęstość zawiesin, ściśle nawiązuje do zarysu brzegu, nie oddalając się od niego więcej niż na 2 km. Dzięki wysokiej zdolności rozdzielczej zdjęć uzy­skano wiele danych o szczegółach budowy podwod­nych partii delty. Ta sama możliwość jest wykorzysty­wana w badaniach ukształtowania i budowy szelfów morskich.