• Poczta głosowa na telefonie satelitarnym
• Architektura poczty głosowej
• Rozmowa przez telefon satelitarny
• Elektroniczne przekazywanie wiadomości
• Inteligentne cyfrowe przekazywanie wiadomości

Satelitarna hydrogeologia

Olbrzymie możliwości, jakie przed badaniami Zie­mi otworzyła teledetekcja, obejmują nie tylko litosferę, ale i hydrosferę. Niemałym zaskoczeniem był zwłaszcza fakt, że przedmiotem badań mogą być nie tylko wody powierzchniowe. Stworzono metody, któ­re z dużą dozą pewności pozwalają określać rejony roz­przestrzenienia i głębokość zalegania wód podziem­nych, ustalać strefy zasilania poziomów wodonośnych  i wypływu na powierzchnię, oceniać ich związek z wo­dami powierzchniowymi.
Zdjęcia dostarczone na przykład przez załogę Soju­za 8 pomogły specjalistom przeprowadzić hydrogeolo­giczną rejonizację płaskowyżu Mangyszłak. Odkryto tu obszary perspektywiczne pod względem występowania słodkich wód gruntowych. Orientacyjna ocena wyraża się liczbą rzędu 3500  4000 mln m3 życiodajnej wody.

Z pokładu Sojuza 12 wykonano w roku 1973 fotografie w dziewięciu kanałach spektralnych: 0,47; 0,54; odwodnych i strumieniach wód zanieczyszczonych; w czerwonym (0,58  0,68 µm) - o zbiorowiskach roś­linnych; w podczerwonym (0,73  0,82 µm) - o sieci hydrograficznej, linii brzegowej mórz i jezior oraz o wilgotności względnej i zasoleniu gleb.

Wody podziemne możną rozszyfrowywać na telefonach satelitarnych na podstawie wskaźników bezpośrednich, jak skoncentrowane wypływy na powierz­chnię, bagna, formy krasowe; lub pośrednich, jak rzeźba, wilgotność gleby, zbiorowiska roślinne. Szczególnie interesującym wskaźnikiem jest właśnie roślinność. Umiejętność rozszyfrowania na przykład hydrofitów, charakterystycznych dla terenów nadmiernie wilgot­nych, lub roślin, których system korzeniowy jest bezpośrednio związany z wodami podziemnymi, pozwala. oceniać rozprzestrzenienie, głębokość zalegania i jakośych wód. Na podstawie wskaźnika roślinnego można dość dokładnie rozróżniać doliny rzeczne i terasy, uskoki tektoniczne i rozłamy wgłębne.

Na zdjęciach satelitarnych zbiorowiska roślinne różnią się fototonem. Kserofity, rośliny charakterystyczne dla terenów suchych - cechuje ton jasnoszary, hydro­fity - ciemnoszary. Dzięki temu istnieje możliwość uzyskania informacji o głębokości zalegania i stopniu mineralizacji wód podziemnych. Hydrofity zgrupowa­ne wzdłuż rzek i urządzeń nawadniających, wskazują na intensywność odpływu wód powierzchniowych poprzez dno i brzegi tych cieków wodnych. Na podsta­wie charakterystycznej, wyciągniętej formy występo­wania różnych gatunków roślinności można odszukać stare, pogrzebane doliny rzeczne i koryta cieków okre­sowych, gdzie w warunkach klimatu suchego niegłębo­ko zalegają wody podziemne.

Bardziej jednoznaczny charakter ma taki wskaź­nik, jak rzeźba terenu. Na jej podstawie określa się re­gionalne i lokalne obszary zasilania i wypływy wód podziemnych. Na zdjęciach niejednokrotnie uwidacz­niają się zasypane koryta rzek, starorzecza, porzucone systemy irygacyjne - niewątpliwe akumulatory wód podziemnych.